سکوت می کند صدا به حرمت سکوت تو

هزار حرف ناب هست میان این سکوت تو

نگاه می کنی و من دوباره مست می شوم

هزار باده خورده ام سلامت سکوت  تو

بدون حرف و زمزمه تو آب می کنی مرا

زلال شد کلام من زچشمه ی سکوت تو

تمام شد کلام  با رسیدنم به اسم تو

"الف" به "یا" رسید ومن مستمع سکوت تو

دوباره شعر ناب را خراب کرده این قلم

حیا نمی کند مگر زسالها سکوت تو

چگونه رخت برکشم به جایگاه مردگان

که مرگ مرده است با شنیدن سکوت تو

به كوه گفتم عشق چيست؟! لرزيد به ابر گفتم عشق چيست؟! باريد به باد گفتم عشق چيست؟! وزيد به پروانه گفتم عشق چيست؟! ناليد به گل گفتم عشق چيست؟! پرپر شد به انسان گفتم عشق چيست؟! اشك از ديدگانش جاري شد و گفت: ديوانگيست