از ياد نرفتني

اي مادر اي اميد

اي همنشين خاك

اي همعنان روح

آن رفعت و جلال تو يادم نمي رود

اي رسته از قفس

از زندگي ملال تو يادم نمي رود

در لحظه هاي دعا
 
يا آن زمان كه چهره ي من رنگ غصه داشت

اشك غم زلال تو يادم نمي رود

تنها خدا گواست كه شبهاي بيشمار

يادتو همچو مرغ بهشتي ز غرفه ام

پر مي زند مدام

اي آفتاب مهر

افسانه ي خيال تو يادم نمي رود

اي طوطي خموش

اي رود پر خروش

در لحظه هاي درد چو فرياد مي زدي

توفانسراي حال تو يادم نمي رود

اي بوسه گاه رنج

گفتي به مرگ نام من از ياد ميبري

انديشه ممحال تو يادم نمي رود

گفتي كه سال بعد مرا ياد ميكني

شرم من از سوال تو يادم نمي رود

مادر پس از گذشت شب و روز بيست سال

روز وداع و سال تو يادم نمي رود

با رفتن تو هفت هزار و دويست روز

چون روزگار مردم بي كس به من گذشت

هرگز گمان مبر كه به ياد تو نيستم

يك لحظه هم خيال تو يادم نمي رود

باغبان هستي:

مادر، اي لطيف ترين گل بوستان هستي

، اي باغبان هستي من،

 گاهِ روييدنم باران مهرباني بودي که به آرامي سيرابم کند.

 گاهِ پروريدنم آغوشي گرم که بالنده ام سازد.